#gujaratipoetry #achchhandas

ચાર ચાર ખાના હૃદયાનાં

એમાં ભર્યો સામાન ખીચોખીચ !

કેમ રે કરું હું સફાઈ !

ક્યાંક ક્યાંક સંઘર્યા સ્મરણો ને,

ક્યાંક સંગ્રહી અભિલાષા !

એકાદ ખૂણે મેં પ્રેમ સંઘર્યો

તો એકાદે ઘોર નિરાશા !

ક્યાંક હિલ્લોળે સ્નેહના દરિયા,

ક્યાંક ચિક્કાર ધિક્કાર !

વળી, માવતરનું સિંચેલું મોંઘેરું

ક્યાંક નગર બાળપણનું પ્યારું !

એક તે ખાને જુઓ લહેરાઈ બગીચા,

ને અંગે ઊઠે રે ઉમળકા !

ચાખ્યા-અણચાખ્યા બેસી પ્રેમને બાંકડે,

સ્નેહના રંગો ભરપૂર !

હાસ્ય-રુદન બે રહે સામસામે,

સુખ અને દુઃખના ત્રાજવે !

એક રે ખૂણો તો વળી ભર્યો પડ્યો છે,

ભૂલ-અફસોસ ને પસ્તાવે.

ચાહું બદલવા, પણ બદલી શકું ના હું,

જીવન તણા કંઈક પ્રકરણ !

ક્યાંક ખૂણામાં લપાયા કિસ્સા,

ઘમરોળે અપકારે, ઉપકારે !

ઓસરતા ભૂતકાળની મૂર્તિ ભાવવાહી,

ભાવિના સોણલાં નક્કોર @

સર્જનની હોડકી ને પ્રયાસ હલેસે.

હાંકે રે મનના તરંગ !

કહો કેમ રે કરું હું સફાઈ,

કે મારે નક્કામું નથી કશુંય.

દિવસને રાત બસ ઉભરાતો જાય,

મનનો અટૂલો એ ઓરડો !

કણ કણ સિંચે એ મારા અસ્તિત્વને..

કેમ રે કરું હું સફાઈ !

મારે નક્કામું નથી કશુંય.

-શર્મિષ્ઠા.”શબ્દકલરવ”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s