#gujaratipoetry #shortpoem

ક્યારેક
અધરાતે, મધરાતે
ઘડિયાળની બે ટીક ટીક
કે
ડાયરીના બે પાના વચ્ચે
નશ્વર સમય-વહેણની
કલમ
અચાનક જ
થીજી જાય છે..
પછી તો
નરસિંહની મશાલ ને
મીરાંનાં તંબૂર સમ
એકસાથે જ
ઝળહળી ને રણઝણી,
ઉઠે છે
આ તન…મન..
જ્યારે,
યાદે ને યાદે
ઘોળાય છે ઝેહનમાં
તું જ તું.. કાન્હા !

-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકલરવ”.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s