#gujarati #poetry #gazals

મધલાળે ગૂંથાણું જીવણ !
જીવન મોંઘું નાણું જીવણ!

હરતાં ફરતાં ગાતા જઈએ,
ગમતા રાગે ગાણું જીવણ !

જેવી કરણી એવી ભરણી
કિસ્મત થઇ પડઘાણું જીવણ !

તકની રાહે શેં બેસાશે ?
પળપળ ઘટતું વ્હાણું જીવણ !

આતમનો સહવાસ મેલીને
રઘવાટે અટવાણું જીવણ !

દેનારે તો મબલખ દીધું,
તારું ખીસ્સુ કાણું જીવણ !

તારે ભાગે જે આવ્યું તે,
કર્મોનું તરભાણું જીવણ !

-શર્મિષ્ઠા”શબ્દકલરવ”.

#gujaratipoetry #gazals

બધી ઝંખનાઓ વળાવીને બેઠા.
પલાંઠી હવે આ લગાવીને બેઠા.

ઘણું પાતળું પોત છે જીંદગીનું,
વજનદાર ‘હું’ ને હટાવીને બેઠા.

મળે હર્ષ કે શોક, મંજૂર સઘળું
શિકાયત બધીયે ફગાવીને બેઠા.

અહીં અંતમાં તો ફકત છે ધુમાડો
પ્રથમથી જ ધૂણી ધખાવીને બેઠા.

કરું રાહનું શું? જવું છે હવે ક્યાં ?
સફર ખુદથી ખુદમાં સમાવીને બેઠા.

-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકલરવ”.

#gujaratipoetry #achhandash

સ્પર્શ વિરમાય
પણ એથી શું?
અહેસાસ થોડો વિરમાશે.
એ તો, ફરી ફરી જેહનમાં
ઘુંટાતો જ રહેશે ને…!

લાગણીનું બીજ
અભિવ્યક્તિની ભૂમિ ને અનુભૂતિના
મૌન વાતાવરણમાં
શબ્દાકાર પામતાં જ
કવિતાને છોડવે મ્હોરી ઊઠશે.

એનાં ફૂલ પાંદડે ચળાઈ આવતા
સ્નેહકિરણો અકળાવે, પોરસાવે,
કે ઝાકળ સ્પર્શે,
ઝળકાવે ને તિલમિલાવે પણ.
ને..
એનાં શબ્દે શબ્દે હિલ્લોળતા
અનંતના મનોજગતમાં
સ્પર્શનો અહેસાસ કદાચ…
ક્ષણિક વિરમાશે!
-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકલરવ”.

#gazal #gujarati #pietry

સ્નેહાળ મારાં સ્નેહને નાટક કહો નહીં.
આ લાગણીની વાત છે બકબક કહો નહીં.

આ દિલ, દિમાગે સર્વત્ર તારી જ છે છબી.
સાચું કહું દિલબર મને ભ્રામક કહો નહીં.

નિરખી રહું મુજ ચાંદને થઈ ને ચકોર હું,
મદમસ્ત છે નજરો પ્રિયે! ત્રાટક કહો નહીં.

મજનું કહો, પાગલ કહો, મરજી એ આપની.
ના હાર માનું જ્યાં લગી ચાહક કહો નહીં.

ભરતાં રહે છો મહેફિલો આત્મિય થઇ જગે.
સંબંધ તોયે ખોખલા! ભરચક કહો નહીં.

ભીતર છુપાવી દર્દ મુખે હાસ્ય ફરફરે.
જોકર બની હસતાં રહ્યા, નાયક કહો નહીં.

-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકલરવ”.

#gazal #gujaratipoetry

કોણ આવી મ્હેંક રેલાવી રહ્યું હળવાશથી ?
જિંદગી મ્હેંકી રહી મીઠાં મધુર સહવાસથી.

પાનખરના વૃક્ષ જેવાં હાલ છે દિલના છતાં,
ફૂલડાં ખીલી ઉઠ્યાં ઝરમર વરસતી આશથી.

હસ્તરેખા પર સજાવી ભાત મ્હેંદીની અમે.
હાય તોયે આ વિરહ! તડપે છે દિલ નિ:શ્વાસથી.

નામ એનું લઈ શકું હિંમત રહી ના એટલી,
હું કવન શણગારવા એ વાપરું છું પ્રાસથી.

આપનાજ નામથી ચમકે ભલેને માંગ પણ,
હું ય મારો આત્મદિપ લઇ ઝળહળું અજવાશથી.

જળકમળવત જો તમે જીવી શકો સંસારમાં,
ક્યાં જરૂરી છે પછી જગ છોડવું, સન્યાસથી?

વ્હેંચતા આનંદ મારે મ્હાલવું છે આ જગે,
કંઇ ન રાખું આશ કો’થી જીવવું વિશ્વાસથી.

-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકલરવ”.

#gujaratipoetry #achhandas

હીબકા ભરતાં ટેરવાંઓ
આંસુની સ્યાહીમાં
ડુબાડી
ઘાયલ
લાગણીઓ
કાગળના ખોળે
માથું મૂકી
ગીત સમું કંઈ
રુદન આદરે
કે,
તૂટેલ દિલમાં
તરફડે ધબકાર કંઈ,

-“શર્મિષ્ઠાશબ્દકવરવ”.